O wschodzie słońca wsiadamy do łodzi i płyniemy na trzcinowe wyspy pływające po jeziorze Titicaca. Można by pomyśleć że wyspy młodości bo nie spotkasz tam starych ludzi, Jednak prawda jest dużo bardziej prozaiczna i smutna. Życie na wyspach jest tak trudne, że mało kto dożywa wieku 60 lat.

Legenda głosi, że w toni świętego jeziora narodziło się Słońce i wszyscy bogowie a na Wyspie Słońca przyszedł na świat założyciel Inkaskiej dynastii Manco Capac i jego żona –siostra Mama Ocllo. Tu narodziła się historia Inków a jezioro Titicaca do dziś nazywane świętym jeziorem. Dziś zaliczane do siedmiu naturalnych cudów świata. To najwyżej (3812m npm) położony akwen żeglowny na świecie. Jezioro ma powierzchnię 8560km2, długość 165km i szerokość do 60km, maksymalna głębokość to 283m. Kiedy spojrzymy na zdjęcia satelitarne jeziora zobaczymy zarys pumy i co ciekawe w języku ajmara Titi oznacza właśnie Puma, choć pierwsi mieszkańcy którzy osiedlili się nad brzegami jeziora nie mogli widzieć jego satelitarnego odbicia. To kolejna peruwiańska tajemnica która przyprawia o ból głowy archeologów.

Dziś północne brzegi jeziora zamieszkują Indianie Keczua (czyli potomkowie Inków) a południowe Indianie Ajmara. Pływające wyspy w okolicach Puno zamieszkuje niewielka grupa (ponad 2000 osób) Indian Uros. Kolejna legenda mówi, że żyli tu zanim przybyli Ajmara, Keczua  nawet zanim zaczęło świecić słońce. Jednak bardziej realna teoria głosi, że przybyli tu zmęczeni walkami plemiennymi pomiędzy ludami zamieszkującymi brzegi świętego jeziora. Dziś choć nie mówią już swoim językiem a posługują się ajmara nadal zachowują swoje zwyczaje. Życie na wyspie nie jest łatwe a jedyne dostępne do woli surowce czy produkty to trzcina totora, woda i ryby. Mieszkańcy umierają młodo dręczeni reumatyzmem. Część z wysp otwiera się na turystów i żyje z rękodzieła wykonywanego głównie z trzciny. Część jednak nadal nie zezwala na wizyty turystów żyjąc na pływającym kawałku trzcinowego lądu. Na palach z trzcinowych korzeni układa się kilka warstw trzciny i na tym podłożu buduje się trzcinowe domy. Trzcina gnije i każdego roku wymaga ponownego układania podłoża. Ciężka praca, ostre słońce, brak dostępności wielu niezbędnych do życia elementów, przeraźliwe zimno (przypomnę, że jezioro jest na wysokości 3800 mnpm). Dlaczego zatem dziś, kiedy dawno minął czas walk plemiennych Indianie Uros żyją w tak trudnych warunkach? Czy dlatego, że nie wiedzą, że można żyć inaczej, wygodniej? Trudne warunki życia to cena jaką Uros płacą za wolność.

Na niektórych wyspach mieszka zaledwie kilka rodzin, są też takie na których mieszka jedna rodzina. Nie płacą podatków, nie kłócą się z sąsiadami bo jeśli nie mogą dojść do porozumienia po prostu budują własną wyspę. Do szkoły, sklepu czy kościoła pływają na swoich trzcinowych łodziach, łowią ryby, produkują trzcinowe pamiątki a wieczorem opowiadają legendy. Tak mija dzień za dniem na wyspach pływających po tafli świętego jeziora.

Wyspa Taquile to niewielka naturalna wyspa położona w głębi jeziora którą zamieszkują Indianie Keczua. Do dziś żyją tak jak ich przodkowie i bardzo dbają o swoją odrębność kulturową. Nie znajdziesz tam hoteli ani standardowych atrakcji turystycznych. Możesz przenocować w jednym z indiańskich domów wraz z całą ich rodziną. Az trudno uwierzyć, że życie tej społeczności jest tak bardzo uporządkowane i zhierarchizowane. Na ulicy spotkasz wielu mężczyzn który dziergają na drutach swoje czapki. Wyczytasz z nich wiele informacji dotyczących życia danego mężczyzny a przede wszystkim jego stan cywilny. Informacje te znajdziesz też zakodowane w tradycyjnym pasie który chroni przed kontuzjami (na wyspie nie ma zwierząt pociągowych i mężczyźni na swoich plecach noszą wszystkie ciężary). W pas, który nosi mężczyzna kobiety wplatają swoje włosy jako symbol wiecznego oddania. Na ulicach spotkasz też kobiety z czarnymi szalami na głowie. Nigdy jednak nie spotkasz mężczyzn idących razem z kobietami. Kobiety zawsze idą kilka kroków za mężczyzną a kiedy mężczyźni jedzą razem przy stole, kobiety zwykle siedzą obok na ziemi. Zasady trudne do zaakceptowania, przynajmniej przez europejską kobietę a jednak tu funkcjonują. Mało tego nikt się nie buntuje a ludzie wydają się być nawet szczęśliwi.

Na wyspach czuję się jak zawieszona pomiędzy dwoma światami. Światem magii, tradycji i legend a realnym, codziennym życiem. To zawieszenie nie trwa jednak długo bo wracając do Puno zamiast plusku wody słyszę ryk silnika motorówki. To wyrywa mnie z moich myśli i dociekań...z pewnością nie na długo.